Strona głównaprodukcja

Truskawki nawadnianie, usuwanie liści po zbiorach i na wiosnę

Data: 2020-10-18, Data edycji: 2020-10-18

Zapotrzebowanie truskawek na wodę.


W naszych warunkach nawadnianie truskawek jest niezbędnym czynnikiem osiągania wysokich i pewnych plonów na dobrze prowadzonych plantacjach. Truskawka należy do grupy roślin sadowniczych o największych wymaganiach wodnych i silnie reagujących na suszę.
Liście, o wielkiej łącznej powierzchni, transpirują znaczne ilości wody, a w skład owoców wchodzi głównie woda (80- 90%). Korzenie, rozrastające się głównie w powierzchniowych warstwach gleby, stosunkowo najszybciej wysychających, nie mogą zapewnić roślinie dostatecznej ilości wody w okresach suszy.
Zapotrzebowanie truskawek na wodę zależy, między innymi, od pory dojrzewania owoców. Odmiany wczesne, średnio plenne w okresie największego zapotrzebowania, przypadającego na drugą połowę czerwca, zużywają według około 4 mm wody na dobę.
Odmiany późniejsze, plenne, wymagające najwięcej wody w końcu czerwca – na początku lipca, potrzebują je około 4,5 mm na dobę. Są to dane orientacyjne. Ponadto zużycie wody przez truskawki może się różnić w poszczególnych rejonach uprawy zależności od panujących warunków glebowych i przebiegu pogody.
Stwierdzono, że nawadnianie truskawek między kwitnieniem a początkiem zbioru owoców powoduje w tym samym roku zwiększenie liczby wykształconych owoców. Odpowiednie nawadnianie w okresie dojrzewania i zbiorów przyczynia się do zwiększenia wielkości owoców i poprawienia ich jakości (nadmiar powoduje pogorszenie). Nawadnianie wykonane w niewłaściwym terminie nie zwiększa plonu i może doprowadzić do jego obniżenia.
Nawadnianie (zwłaszcza deszczowanie) powoduje obniżenie temperatury powietrza i gleby w pobliżu roślin, to też wykonanie zbyt wczesną wiosną może zahamować wzrost. Wiosną wolno więc rozpocząć deszczowanie dopiero wtedy, gdy średnia temperatura dobowa przekroczy 10 stopni Celsjusza. Zwiększenie wilgotności na plantacji może przyczynić się do silniejszego występowania szarej pleśni oraz ślimaków żerujących na owocach.
Rośliny nawadniane są bardziej wrażliwe na niedobór wody w glebie niż rośliny nienawadniane.
Nawadnianie odmian średnio późnych i późnych można rozpocząć już przed kwitnieniem truskawek. Zbyt wczesne nawadnianie może jednak spowodować bujny wzrost liści, opóźnić kwitnienie i zbiór owoców. W niektórych wypadkach opóźnienie zbioru owoców powszechnie uprawianych odmian może być korzystne, gdyż pozwoli na przedłużenie okresu dostawy truskawek na rynek oraz uzyskanie lepszej za nie ceny. Dalsze nawadniania wykonuje się w okresach zawiązywania, wzrostu i – jeśli tego potrzeba – dojrzewania owoców. W okresie zbiorów może wystąpić konieczność 1 – 3 - krotnego nawadniania (w zależności od warunków atmosferycznych i typu gleby), które wykonuje się co 7-10 dni.

Usuwanie rozłogów.


W ciągu okresu wegetacji należy kilkakrotnie wycinać rozłogi ostrym nożem. Na dużych plantacjach prace te należałoby zmechanizować, używając w tym celu tarczy do obcinania rozłogów. Najmniej pracochłonne jest chemiczne niszczenie rozłogów.

Usuwanie liści po zbiorach i na wiosnę.


Koszenie liści po zbiorach. Zabieg ten znany i od dawna stosowany na szeroką skalę zwiększa plon owoców licznych odmian w roku następnym.
Stare liście truskawek są już w tym okresie opanowane przez grzyby chorobotwórcze i przez szkodniki, które przenoszą się z nich na młode liście. Usunięcie i zniszczenie starych liści ma więc duże znaczenie fitosanitarne. Stwierdzono, że młode liście, które wyrosły po ścięciu starych, pozostały zdrowe i intensywnie zielone aż do końca okresu wegetacji, gdy tymczasem liście stare miały liczne plamy chorobowe i żółtobrunatne przebarwienia na dużych powierzchniach blaszek, a następnie przedwcześnie zasychały.
Zdrowe liście odznaczały się słabą transpiracją, a proces fotosyntezy zachodził w nich intensywniej niż w liściach starych i chorych.
Rośliny po dostatecznie wczesnym skoszeniu liści odznaczały się bujnym ulistnieniem, intensywnie zielonym i zdrowymi liśćmi. Były one jednak nieco słabiej ulistnione niż te, z których liści nie usunięto i dawały mniej rozłogów. Ograniczenie wzrostu liści, rozłogów oraz sadzonek jest na owocującej plantacji korzystnym zjawiskiem. Dzięki bowiem ograniczeniu wzrostu rośliny mogły wytworzyć liczne pąki kwiatowe. Rośliny z usuniętymi starymi liśćmi przetrwały zimę bez żadnych uszkodzeń.
Obniżenie plonu stwierdzono, np. po skoszeniu liści czteroletnich roślin, które uległy bardzo znacznemu osłabieniu.
Nie należy też kosić liści jednorocznych roślin. Po raz pierwszy można to zrobić po obfitym owocowaniu roślin, co ma miejsce w drugim roku uprawy. W cyklu czteroletniej uprawy truskawek największą zwyżkę tonu uzyskano, wykonując defoliację w drugim i trzecim roku owocowania. Usunięcie liści działa korzystnie na odmiany oznaczające się silnym wzrostem lub truskawki uprawiane na bardzo żyznych glebach.
Odmiany o słabym wzroście lub truskawki uprawiane na glebach bardzo lekkich reagują na ten zabieg zmniejszeniem plonu i dlatego nie należy go przeprowadzać.
Termin koszenia liści zależy od przebiegu dojrzewania owoców i od warunków atmosferycznych. Im wcześniej po zakończeniu zbioru zostaną skoszone liście, tym większa będzie zwyżka plonów w następnym roku. Późne koszenie utrudnia dobre przygotowanie się roślin do przetrwania zimy oraz obniża plon owoców.
Usuwanie zeszłorocznych liści wiosną.

Wczesną wiosną usuwa się zeszłoroczne liście truskawek. Podczas zimy liście te chronią pąki wierzchołkowe i korzenie przed mrozem, ale po ustaniu mrozów i rozpoczęciu wegetacji stają się zbędne, a nawet szkodliwe, bo są miejscem zimowania grzybów chorobotwórczych.
Zabieg ten mający duże znaczenie na plantacjach niechronionych przed szkodnikami i chorobami najdokładniej wykonuje się ręcznie, co jest jednak dość pracochłonne.