Strona głównaprodukcja

Truskawki nawożenie i objawy niedoboru składników pokarmowych

Data: 2020-10-18, Data edycji: 2020-10-18

Nawożenie truskawek.


Truskawki pobierają 130 – 107 kg azotu (N), 12-15 kg fosforu (P) i 108 – 150 kg potasu (K) z jednego ha.
Największe zapotrzebowanie na składniki pokarmowe, a zwłaszcza potas, występuje podczas kwitnienia i po kwitnieniu roślin. Od zaopatrzenia roślin w tym okresie zależy liczba zawiązanych owoców i ich wielkość. Po zbiorze owoców, gdy tworzą się pąki kwiatowe na rok następny oraz wrastają rozłogi, następuje drugi okres maksymalnego zapotrzebowania na składniki pokarmowe, w którym dominuje pobieranie azotu. Niedostateczne zaopatrzenie truskawek w składniki pokarmowe po zbiorze owoców powoduje zahamowanie procesu tworzenia się pąków kwiatowych oraz słabe owocowanie truskawek w roku następnym.

Objawy niedoboru składników pokarmowych u truskawek.


Niedobór azotu objawia się słabym wzrostem roślin, tworzą się małe najpierw żółtozielone, a potem pomarańczowo-czerwone liście oraz nieliczne rozłogi, sadzonki i owoce. Rośliny są mało wytrzymałe na suszę.
Niedobór fosforu ogranicza wzrost korzeni, owoców i nasion. Liście przybierają ciemnozielone zabarwienie z niebiesko-purpurowymi przebarwieniami. Liczba rozłogów, sadzonek, kwiatów i owoców jest ograniczona, a zapłodnienie i owocowanie słabe.
Niedobór potasu powoduje najpierw czerwonobrunatne przebarwienie brzegów liści, posuwające się ku środkowi blaszki liściowej i obejmujące później całą blaszkę liściową z wyjątkiem małej jej części w kształcie trójkąta u nasady, która pozostaje zielona. Zbrunatnienie tkanki w kształcie trójkąta może także występować u nasady liścia. Rozłogi tworzoną się nieliczne, cienkie, krótkie z małą ilością sadzonek.
Charakterystycznymi oznakami niedoboru magnezu są małe, purpurowo-czerwone plamy między nerwami powstające przy brzegu liści i rozszerzające się w kierunku nerwu głównego. Później czerwono-purpurowe zabarwienie przybiera cała blaszka liściowa z wyjątkiem nerwów, które pozostają zielone.
Niedobór żelaza obserwuje się na glebach wapiennych, ciężkich, nieprzepuszczalnych i w wypadku nadmiaru wapnia w glebie. Wówczas liście, szczególnie młode, stają się biało-żółte, a ich brzegi ulegają na nekrozie (brunatnieją). Plon owoców maleje, sadzonki są skarłowaciałe.
Niedobór boru objawia się chlorozą, zdrobnieniem i skręceniem oraz zmarszczeniem liści, których wierzchołki stają się czerwonobrunatne. Owoce są zniekształcone i na dużej powierzchni pozbawione orzeszków. Rozłogi są krótkie z silnie skarłowaciałymi roślinkami.
Niedobór wapnia powoduje nekrozę wierzchołków liści, blaszki liściowe nie osiągają normalnych rozmiarów, skręcają się i marszczą, a owoce są zdegenerowane. Ogonki liściowe mają normalną długość.
Niedobór składników pokarmowych najczęściej występuje na glebach piaszczystych.
a

Objawy nadmiaru składników pokarmowych.


Nadmiar składników pokarmowych występuje w wyniku przenawożenia gleby nawozami mineralnymi lub organicznymi, jest również szkodliwy, ponieważ stymuluje wzrost roślin, osłabia owocowanie oraz powoduje zaburzenia w pobieraniu niektórych składników.
Zbyt duże dawki azotu nie sprzyjają owocowaniu, lecz pobudzają wzrost roślin oraz przyczyniają się do silniejszego gnicia owoców. Bardzo często spotyka się plantację przenawożone azotem. Plantatorzy, chcąc uzyskać wysokie plony owoców, nawożą plantację co rocznie jesienią obornikiem lub wiosną nawozami azotowymi. Takie postępowanie jest błędne. Rośliny wyrastają wówczas bardzo silnie, lecz kwiatostanów, a następnie owoców dają niewiele. Ideałem są dobrze rozkrzewione rośliny, tworzące liczne kwiatostany z niewielką liczbą kwiatów. Niektórych przypadkach potrzebna jest – w celu zapewnienia dobrego plonu- nawożenie wiosną.
Wymagania pokarmowe truskawki.

Do wydania wysokich plonów zdolne są tylko dobrze rozrośnięte rośliny, tworzące pod kilkanaście kwiatostanów. Zbyt silny wzrost roślin jest zjawiskiem niepożądanym, ponieważ odbywa się kosztem owocowania oraz sprzyja porażeniu liści, kwiatów i owoców przez szarą pleśń. Ponadto w okresach suszy panującej podczas zbioru, liście pobierają więcej wody niż w owoce, wskutek czego obniża się plon i pogarsza jego jakość. Na plantacjach w pełni owocujących azot może być stosowany w dawce 30 - 50 kg na ha i to dopiero po zbiorach owoców. Dostarczony w tym czasie działa dodatnio na umiarkowany wzrost roślin w lecie i na dobre zawiązywanie pąków kwiatowych na rok następny.
Na plantacjach starszych niż 3-letnie, których, niestety, spotyka się jeszcze bardzo wiele, wzrost i plonowanie roślin jest już osłabiony, a owoce ulegają zdrobnieniu. Chcąc uzyskać możliwie wysoki jakościowo dobry plon owoców, należy – po uprzednim odchwaszczenie i usunięciu zbędnych roślin wyrosłych z rozłogów- wysiać wiosną nawozy azotowe w ilości 40 – 60 kg azotu na 1 ha. Azot potrzebny jest wówczas do zwiększenia siły wzrost roślin i wielkości owoców.
Powyższe dawki zalecenia są orientacyjne. Dokładne ustalenie potrzeb jest możliwe tylko na podstawie analizy liści.
Wymagania pokarmowe truskawki, podobnie jak u innych roślin sadowniczych, są- w stosunku do fosforu- bardzo niskie. Dlatego nawożenie fosforem może mieć znaczenie przede wszystkim przed założeniem plantacji. Również nawozy potasowe wysiewa się w tym samym terminie. Stosowanie fosforu i potasu na plantacji owocującej, założonej na dobrze przygotowanej glebie jest na ogół zbędne. Uzupełniające nawożenie nawozami fosforowym i potasowymi może być zastosowane wyłącznie na podstawie chemicznej analizy liści i gleby, w przypadku braku dostatecznej ilości tych składników w glebie.