Strona głównaprodukcja

Truskawki nawożenie przed założeniem plantacji

Data: 2020-10-18, Data edycji: 2020-10-18

Nawożenie organiczne.


Truskawka bardzo dobrze reaguje na nawożenie organiczne. Truskawki posadzone w glebę obficie nawiezioną obornikiem oraz nawozami fosforowym i potasowym i owocowały znacznie lepiej niż na glebie niewłaściwie przygotowanej. Nawożenie organiczne przed sadzeniem truskawek zwiększyło istotnie plon owoców w pierwszym roku uprawy.
Spośród nawozów organicznych największe znaczenie w uprawie truskawek ma obornik, zalecany w dawce do 60 ton na hektar. Stosuje się go wyłącznie przed zakładaniem plantacji, najlepiej pod przedplon. Do czasu sadzenia truskawek masa organiczna musi być dobrze rozłożona. Obornik wprowadzony do gleby bezpośrednio przed sadzeniem truskawek może spowodować wypadanie roślin lub zbyt silny ich wzrost, a słabe owocowanie. Również wykładanie międzyrzędzi obornikiem przyczynia się do zmniejszenia owocowania, a także powoduje liczniejsze występowanie szarej pleśni. Na glebach lekkich należy przyorać obornik możliwie najgłębiej, to znaczy na głębokość 50-60 cm, na glebach ciężkich – na głębokość 15 do 20 cm. Zbyt głębokie przyoranie obornika na cięższych glebach może spowodować obniżenie plonu owoców w pierwszym roku po założeniu plantacji, o 13-16%.
Na bardzo lekkich piaszczystych glebach przyoranie obornika w dawce 60 ton na hektar na głębokość 55 cm spowodowało wzrost plonu truskawki o 21%. Bardzo duże znaczenie ma głębokie przyoranie obornika wraz ze zniszczeniem podeszwy płużnej, które korzystniej działa na wysokość plonu niż przyoranie go na małą głębokość.
Gleba zawierająca dostateczną ilość substancji organicznej traci stosunkowo mało wody.
W celu wzbogacenia gleby w substancje organiczną można również wykorzystać kompost z kory i pomiotu ptasiego lub z kory i gnojowicy świńskiej. Komposty te rozrzuca się w czasie przygotowania pola pod plantację truskawek. Przeciętna dawka kompostu wynosi 150 – 200 m3/ha.
Bardzo dobre wyniki daje rozrzucenie na polu słomy żytniej pociętej na sieczkę i jednoczesne wysianie nawozów mineralnych w dawkach na 1 hektar: 100-150 kg azotu (200-300 kg mocznika), 40- 300 kg P2O5(20 – 130 kg P, czyli 100 – 650 kg superfosfatu potrójnego) i 100 – 200 kg K2O (85 – 165 kg K, czyli 200-400 kg siarczanu potasowego). Większe dawki nawozów należy wysiać na glebie lżejszej. Nawozy sprzyjają rozkładowi słomy i wzbogacają glebę w składniki pokarmowe. Po miesiącu przyoruje się słomę na głębokość 50-60 cm. Na glebach lekkich, najbardziej zalecanych pod truskawkę, obornik, słoma lub inne nawozy organiczne spełniać będą przez długi czas rolę substancji wiążącej wodę, tylko wówczas, gdy zostaną przyorane na dużą głębokość.
Często obornik zastępuje się nawozami zielonymi. Najlepiej uprawiać na przyoranie mieszanki roślin niemotylkowych z motylkowymi. Rozkład roślin motylkowych odbywa się szybciej niż obornika lub roślin nie motylkowych, a działanie ich trwa stosunkowo krótko. Najlepsze wyniki uzyskuje się po przyoraniu masy dwóch mieszanek uprawianych po sobie. W tym celu jesienią poprzedniego roku wysiewa się żyto z wyką ozimą. Wyrośniętą mieszankę pociętą broną przyoruje się już pod koniec maja. Zaraz po orce wysiewa się szybko rosnące rośliny jak gorczycę lub peluszkę z wyką albo łubinem. Pod rośliny te stosuje się nawozy fosforowe i potasowe. Po przyoraniu mieszanki, a w razie potrzeby i zwałowaniu gleby, pole gotowe jest do sadzenia truskawek. Rośliny należy sadzić w osiadłą glebę, dlatego orkę należy wykonać kilka tygodni wcześniej lub przed sadzeniem zastosować wał ugniatający glebę.
a

Nawożenie mineralne i wapnowanie.


Przed orką pod truskawki lub pod rośliny na przyoranie wysiewa się nawozy fosforowe i potasowe, stosując na 1 ha: 200 – 300 kg P2O5 (90-130 P; 340 – 570 kg superfosfatu pojedynczego lub 130 – 220 kg superfosfatu potrójnego), 150 – 300 kg K2O(120-250 kg K; 240 – 300 kg siarczanu potasowego). Nawożenie to zwłaszcza potasem ułatwia przetrzymanie przez rośliny okresów suszy. Wysokość dawek nawozów mineralnych zależy od zasobności gleby w składniki pokarmowe oraz od dawki nawozów organicznych.
Nie należy stosować zbyt wysokich dawek potasu na glebach lekkich. Na glebach ubogich w magnez zalecane jest również nawożenie nawozami magnezowym ilości 100 – 200 kg na hektar MgO (60-120 kg mg). Przy użyciu wapna magnezowego można zastosować dawki wyższe od podanych, jeżeli pozwala na to rodzaj gleby i jej pH. Wapno magnezowe rozsiewa się po wykonaniu orki głębokiej, ponieważ niedobór magnezu występuje w powierzchniowych warstwach gleby.
Na glebach lekkich stosuje się nawozy wapniowe węglanowe, do których należy nawóz wapniowy węglanowy zwyczajny i nawóz wapniowy węglanowy kredowy. Na gleby ciężkie nadają się natomiast nawozy wapniowe typu tlenkowego, np. nawóz wapniowy tlenkowy. Przeciętna dawka nawozów wapniowych na 1 hektar wynosi 1 do 1,5 t.
Wysiewa się równomiernie na całej powierzchni pola zaraz po zbiorze roślin przedplonowych, a następnie przyoruje.
Nie stosuje się jednocześnie wapna w formie tlenkowej z nawożeniem obornikiem, gdyż doprowadziłoby to do strat azotu. Nawóz wapniowy tlenkowy należy wprowadzić do gleby na rok lub dwa przed zastosowaniem obornika i sadzeniem truskawek. Wapno w formie węglanowej (nawozy wapniowe węglanowe) nie powoduje strat azotu, jeżeli obornik zostanie przyorany natychmiast po rozrzuceniu.
Na glebę o odczynie kwaśnym i jednocześnie wykazującą niedobór magnezu trzeba to stosować wapno magnezowe, który rozsiewa się już po wykonaniu głębokiej orki, ponieważ brak magnezu występuje w powierzchniowych warstwach gleby.